Bugün daha çok sessizdi ankara. O patlayan bombadan başka ses çıkmadı Ankaramdan. Sessizce geldik odtüye. Sessizce selamlaştık hala hayatta olan arkadaşlarımızla. Konuşmak gelmiyordu kimsenin içinden. Nasıl konusacaktik ki. Ozancan ve Berkay konuşabilecekler miydi artık ? Sabah kahvaltı yapmaya çalışırken aklımda olan şey, onlar da bu sabah 8.40 derslerine uyanacak, peynir ekmeklerini yiyip geleceklerdi. Ama gelemediler. O patlayan bomba sadece bedenlerini almadı. Hayallerini, sevdiklerini, sevgilerini, umutlarını en önemlisi geleceklerini de aldı. Ve ankaradan bir daha ses çıkmadı. Taa ki bugün 12.00 ye kadar. Hain saldırıda yitirdiğimiz Odtülü kardeşlerimiz için toplandık bugün. Acıyla bağırdık. Ozancan Akkuş... BURADA !!! Berkay Baş... BURADA !!! Kol kola eylem yapmadık bu sefer. Acımızı öfkemizi haykırdık.
Rektör başladı konuşmaya. Koskoca ODTÜ rektörü konuşmakta belkide ilk defa zorlandı. Boğazında düğümlendi sözcükler, ağlamaya başladı.Teker teker arkadaşları çıktı Ozancan ve Berkayın. Her sene ODTÜ ormanına ağaç dikmekmis hayali Berkay'ın. Ve her zaman gülümsermiş Ozancan. Bunlar odtünün gencecik fidanları. Binlerce Odtülü başımız önde sessizce ağladık. Sessizce onların yaşayamayacağı hayallerine, gençliklerine ağladık. Ha birde whatsappta son görülmesi 18.42 imiş Ozancanın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder