16 aralık

            Ekim 2015. Doktorum bana seyahat etmeyi katiyen yasaklamıştı. Bu zamana kadarki yolculuklarımda da embole atmamasına şaşırmıştı. Sağ bacağımdaki damarlarım saçmalıyordu ve her an embole atabilir. bacağımı belkide kaybedebilirdim. Çok net söylendi bu bana. Kime zeycup kimdir ne yapar neyi sever diye sorsan, anca gezer cevabını alırsın. Yürümek, gezmek, keşfetmek... peki embole atarsa? bacak gidicek gezemicem... Embole atmaması için seyahat etmesem ? Sıkıntıdan kafamı kopartıcam.  Derken ben ben olmaktan çıktım anacım. Böyle bi saldırganlaştım bişiler oldu bana. Hani önceki yazılarda da vik vik yazmıştım ya bu çıktı hayatımdan şu çıktı hayatımdan vs vs. ABİ BACAĞIMI KAYBEDİCEKTİM PAMUK GİBİ Bİ ZEYCUP MU BEKLEDİNİZ KARŞINIZDA !!!!!! neyyssssssssee. 


 16 Aralık 2015 çarşamba Sabahı düştük hastane yollarına. Arabada sessizlik hakim. Ön koltuğa oturunca gerilen annem bugün ekstra gergindi. 


!!!!! AHA dedim bunlar bişi saklıyo benden;

- Bana bacaktan ameliat olcaksın derken yalan mı söylediler ki. 

- Allaaaaam beynimde yumruk kadar kist mi var ? 

-Kist kalbimde mi  yoksa?

- Kalpte kist mi çıkar denyo? 

-Benimkinde çıkar kesin.


Hastane odama yerleştim. Ve çıkarttım telefonu başladım snap atmaya. helllööö ameliat olcam ben tırırırırm . Sözde korkmuyorum dalga geçiyorum. İnstagram a yüklediğim hastane odamın fotoğrafının altına " hep mi soğuk olur hastanelerin odaları " yazmış edebiyatı ağlatmışım. 

Hepsi şovdu aslında.





 

Saat 11.30 da aldılar beni ameliathaneye. Ne ürkütücü bir yer öyle. Ortada az sonra seni kesecekleri bir yatak. Etrafta türlü türlü makine, alet edevat. Somurtkan bi kaç doktor ve iki sevimli hemşire. Sayıları arttı sonradan. Bi gerildim, gerginliğimde çeneme vurdu..Soyundum masaya yattım. Üstümde yeşil ameliat önlüğü. Sanki 2 dk sonra narkozu yiyip kesilecek olan ben değilmişim gibi. Tiyatrodan falan bahsediyorum. Tam en sevdiğim oyunu anlatıyodum ki saat 13.30 olmuş. AMELİAT BİTMİŞ. SÖZÜM YARIM KALMIŞ. neyyseee.


Gözümü açtığımda ağlıyordum. Ya bırakın beni projem yetişmicek gidicem ben. (JÜRİM 2 GÜN ÖNCE BİTMİŞTİ )


Vauuuv koridorlardan sedyeyle geçmek çok cooldu. Neyse odama geldik. 

BEN:  Hadi baba snap çekelimmmm

BABAM: Doktor hanım tamamdır bizim kız normale dönmüş, narkoz etkilememiş bunu.


Sonrası işte ziyaretçiler.. Bende ki havayıda bir gör. Sanki kanseri yenmişim. Çişimi yapmaya giderken bile bir merasim.. Ama diyet o gün bile bozdurulttturulmadı.? ! yazamadım. yani anacuğum o gün ble çikilat yedirtmedi bana neyyysse :) 

............................


Artık seyahat edebilirdim.ama BİR SÜRE SONRA... 


15 GÜN SONRA İZMİRDEYDİM. 


İnanınca oluyormuş... Ben inanmıyordum bir daha gezebileceğime.. Demek inanmadan da oluyormuş neysyysee...