16 yaşında dünyalar güzeli bi o kadar da gıcık bir kız kardeşim var. Şuan aklıma bu geldi ve depresyona girdim lan. Kız bildiğin güzel, sarışın taş gibi. Ay bi de yetmezmiş gibi çok güzel gülümsüyo. Ha bi de dilli ki sorma,sesi de kadife gibi maşallah. Maşallah diyin lan nazarınızı değdirmeyin bıçaklarım ha. Neyse benim depresyona girdiğim kısmın bu yazdıklarımla hiç alakası yok. Yahu benim erkek kardeşim yok !!! Yani ben hiç bir zaman hala olamam. Hatta bir de çocuklarımın dayısı olmayacak. Offff rezalet. Bende hepsinden var maşallah. Ama dayılarım var ki allahım ben onlara kurban olurum. Yılmaz dayım, en küçük dayım. Mümtaz Taylanın fotokopisi. Ama gençliği Abidinden daha yakışıklı. İşte dengesiz bir sülaleye sahibim. Neyse. Yılmaz dayım çok sever beni. Ne zaman onu görsem, "DAYIIIIIIIIIIII" diye boynuna atlarım. "yavaş lan yavaş AYIIIII " diye karşılık verir. iyiki benim dayımsın sen. Ortanca dayım Asım. Lan bi sülaleme küfretse de keyfim yerine gelse diye bekler insan. Öyle tatlı küfreder ki. Küfretmediğinde kendini kötü hissedersin. Kimse alınmaz gücenmez. " Asım abi bi daha sövsene la kurbanın olam " Bu cümleyi çok duymuşumdur. Geçen gün aradım. "Lan davar yeni mi aklına geldik hıyar" diye açtı telefonu. İyi ki benim dayımsın. Büyük dayım Yavuz dayım. Işığı bol olsun rahmetli oldu. Her zaman asildi Yavuz dayım. Çok fazla anım yok onunla ama elini tutup kuzenimle beni 7. caddede gezdirmesine bayılırdım. Çok yakışıklıydı dayım. Kenan İmirzalıoğlunun çok daha kral versiyonuydu. Bir de bolca asalet. Biz caddede yürürken herkes bizi izlerdi. Yanımda George Clooney olsa bu kadar forsum olurdu. Soğuk,sert mizacı vardı ama kalbi tertemiz melek gibiydi. İyi ki benim dayımdın.
Ve annem. O dünyanın en mükkemmel halası. Faik abimin halası. Yılmazın oğlu Faik. Haladan çok kankası. Sırdaşı. iyi ki benim annemsin Yaseminim. 
Velhasıl işte ben hiç hala olamayacağım, ne çok isterdim annem gibi hala olmak. Ve ne çok dilerdim dayılarım gibi dayıları olsun bebelerimin.